Zasady sporządzania przypisów i bibliografii końcowej

Zasady sporządzania przypisów i bibliografii końcowej

Plik .PDF z wytycznymi

Jeśli publikacja ma co najmniej
trzech autorów/tłumaczy/redaktorów, podaje się tylko jednego z nich, dopisując
przy tym „i in.”. W przeciwnym wypadku podaje się imię
i nazwisko wszystkich.

Np.  KAFKA Franz
(2016): Opowieści i przypowieści. Tłum.
L. Czyżewski i in. Warszawa.

W bibliografii końcowej podaje
się pełne imię i nazwisko autora, przy czym wpis zaczyna się od nazwiska
zapisanego w całości wielką literą (j.w).

Jeśli nazwisko autora nie jest użyte bezpośrednio w tekście:

(Solnit 2018: 83)

SOLNIT Rebecca (2018): Zew
włóczęgi
. Opowieści wędrowne.
Tłum. A. Dzierzgowska, S. Królak. Kraków, s. 83.

Jeśli odwołujemy się jednocześnie do dwóch różnych publikacji tego
samego autora, które nie są datowane na ten sam rok:

(Solnit 2018: 83-85; 2017: 54, 110)

SOLNIT Rebecca (2018): Zew
włóczęgi
. Opowieści wędrowne.
Tłum. A. Dzierzgowska, S. Królak. Kraków.

SOLNIT Rebecca (2017): Mężczyźni
objaśniają mi świat
. Tłum. A. Dzierzgowska, il. A. T. Fernández. Kraków.

Jeśli odwołujemy się do dwóch różnych publikacji tego samego autora,
datowanych na ten sam rok:

(Kafka 2003a: 55-56; 2003b: 50, 124-125)

KAFKA Franz (2003a): Ameryka.
Tłum. B. Schulz. Kraków.

KAFKA Franz (2003b): Proces.
Tłum. J. Kydryński. Kraków.

Jeśli odwołujemy się do dwóch różnych autorów:

(Solnit 2018: 83, Kafka 2016: 23, 43)

SOLNIT Rebecca (2018): Zew
włóczęgi
. Opowieści wędrowne.
Tłum. A. Dzierzgowska, S. Królak. Kraków.

KAFKA Franz (2016): Opowieści
i przypowieści.
Tłum. L. Czyżewski i in. Warszawa.

Jeśli odwołujemy się do artykułu w publikacji wieloautorskiej:

(Sławek 2013: 115-144)

SŁAWEK Tadeusz (2013): rzekibrzeg/rzekibieg.
Rzeka i jej opowieści. W: Urzeczenie. Locje literatury i wyobraźni.
Red. M. Jochemczyk, M. Piotrowiak. Katowice.

Jeśli odwołujemy się do kilku artykułów z publikacji wieloautorskiej:

(Sławek 2013: 123, 125-130, Nawarecki 2013: 193)

SŁAWEK Tadeusz (2013): rzekibrzeg/rzekibieg.
Rzeka i jej opowieści. W: Urzeczenie. Locje literatury i wyobraźni.
Red. M. Jochemczyk, M. Piotrowiak. Katowice.

NAWARECKI Aleksander (2013): Poezja romantycznych przełomów (7 ruchów wiosłem). W: Urzeczenie. Locje literatury i wyobraźni.
Red. M. Jochemczyk, M. Piotrowiak. Katowice.

Jeśli autor jest wspomniany w zdaniu bezpośrednio
przed przypisem:

„… jak zostało to ujęte przez
Solnit” (2018: 45)

SOLNIT Rebecca (2018): Zew
włóczęgi
. Opowieści wędrowne.
Tłum. A. Dzierzgowska, S. Królak. Kraków.

Jeśli nie możemy ustalić autora (jak w przypadku m.in. niektórych
raportów), należy podać tytuł źródła. Jeśli jest długi, można pominąć jego
część w przypisie, którą należy uzupełnić w bibliografii:

(Płeć a możliwości
ekonomiczne w Polsce
… 2004: 84)

Płeć a możliwości
ekonomiczne w Polsce: czy kobiety straciły na transformacji?
(2004): Bank
Światowy, Departament Walki z Ubóstwem i Zarządzania Gospodarką Region Europy i
Azji Środkowej.

Jeśli cytujemy ze strony internetowej, która nie ma autora:

(Recording Industry
Association
… 2018)

Recording Industry
Association of Americ
. Online:  http://www.riaa.com [dostęp: 17.11.2018].

Jeśli cytujemy ze strony internetowej, która ma autora:

(O’Connor: 2016)

O’CONNOR Roisin: Vinyl
album sales out-perform digital downloads for first time
. Online:

http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/music/news/vinyl-sales-digital

-downloads-albums-record-store-day-a7458841.html [dostęp:
17.11.2018].

Jeśli odwołujemy się
do artykułu z czasopisma:

(Jeliński 1986: 14)

JELIŃSKI Konstanty Aleksander (1986): Poeta i przyroda. „Kultura” 1986 nr 11.

Jeśli odwołujemy się
do portali społecznościowych, serwisów, blogów, for prywatnych itp.    

(Xiegarnia.pl [nazwa profilu] 2013: 3:26-4:15)

XIEGARNIA.PL: Michał
Książek – Wywiad, cz. I.
Online: https://www.youtube.com/watch?v=uK8DdenUmU8


[dostęp: 28.03.2018]

.